Groeien als verpleegkundige
“Mijn droom was altijd om in een van de grootste ziekenhuizen van Europa te werken. Dus ben ik meteen na mijn studies gestart in UZ Leuven. Je ziet en voelt aan alles dat dit ziekenhuis constant evolueert en een voorloper probeert te zijn op veel vlakken. De mogelijke opleidingen voor verpleegkundigen zijn oneindig, net als de diversiteit aan afdelingen. Hier kun je echt groeien en krijg je alle kansen om jezelf te ontwikkelen. Zo ben ik op mijn 27e hoofdverpleegkundige geworden van hospitalisatie 32 en van de mobiele equipe.”
Als leidinggevende waakt Niels erover dat zowel de patiënten als zijn medewerkers zich goed voelen op de afdeling. “Een goede communicatie is belangrijk voor wederzijds vertrouwen. Ikzelf kan altijd terecht bij mijn eigen leidinggevenden en wil ook openstaan voor mijn team.”
Acute en chronische zorg
“Op hospitalisatie 32 verblijven patiënten voor de diagnose en opvolging van diabetes en verwante stofwisselingsziekten, maar ook patiënten met leveraandoeningen. Als verpleegkundige is dit een interessante mix van acute en chronische zorg. Enerzijds kan een leverpatiënt plots heel snel achteruitgaan, dus in zo’n geval moet je stressbestendig zijn en snel kunnen handelen. Anderzijds is de educatie van diabetespatiënten belangrijk op onze afdeling. De verpleegkundigen leren patiënten bijvoorbeeld aan hoe ze insuline moeten inspuiten of hun glycemiegehalte kunnen meten met een sensor.”
“Elke week bespreken we de patiënten tijdens een multidisciplinair overleg met de verschillende betrokken zorgverleners: kinesitherapeuten, logopedisten, ergotherapeuten… In UZ Leuven is elke expertise aanwezig om de zorg voor onze patiënten optimaal te laten verlopen.”
Tweede thuis
Als je aan Niels vraagt wat zijn hobby is, dan antwoordt hij ‘werken’. “Voor mij voelt komen werken niet als een straf, maar als een beloning. UZ Leuven lijkt aan de buitenkant misschien een verzameling van koude betonnen gebouwen, maar binnen loopt het vol warme en vriendelijke mensen. Iedereen werkt samen, helpt elkaar en je kunt altijd bij een collega of je leidinggevende terecht. Ik woon ook dicht bij het ziekenhuis, dus kom zelfs na de uren soms een koffie drinken met mijn team. Het is als een tweede thuis.”